Auteur Salman Rushdie heeft, uit vrees voor zijn leven, bedankt voor de uitnodiging aanwezig te zijn op het Jaipur Literary Festival in India. Moslimgeestelijken protesteerden tegen zijn komst en er gingen geruchten dat hij zijn leven niet zeker zou zijn. Aanvankelijk werd het programma aangepast en zou Rushdie via een videoconferentie de festivalgangers alsnog toespreken, echter, ook dit werd afgeblazen in verband met toenemende protesten en bedreigingen.
Toegeven aan bedreigingen; dit kan verward worden met lafheid of met het faciliteren van een verwerpelijk gedachtengoed. Maar het kan ook een verstandige zet zijn, daar het anders je leven kan kosten. Het martelaarsschap is voor weldenkenden een leeg begrip; aan levende intellectuelen hebben we meer dan aan dode.
Richard Dawkins schreef een aardig artikel over bovenstaande gebeurtenis en de dillema’s die hierbij komen kijken. Hieronder een fragment.
[...]
Here are two possible reasons one might offer for kowtowing to a violent threat such as was visited on the Jaipur Literary Festival last week.
1. I shall give in to your demands to suppress freedom of speech, purely because I fear your threats. But don’t for one nanosecond confuse fear with respect. I do not respect you, I despise you and everything you stand for – especially given that your faith is apparently so weak in argument that it requires violent threats to shore it up.
It seems to me that there is nothing reprehensible in such a response. It is not cowardly, simply prudent, and Nick Cohen praises Grayson Perry for using a milder version of it. But the same cannot be said of the following:
2. I shall give in to you because I know that freedom of speech is not part of your culture. Who am I to impose Western, colonialist, paternalistic ideas like freedom of speech on your very different and equally valuable culture? Of course your ‘hurt’ and ‘offence’ should take precedence over our purely Western preoccupation with freedom of speech, and of course we’ll cancel the video link.
Nobody would express this patronising thought in quite such brazenly explicit terms, but I have concluded that it is the subtext of a great deal of the woolly, liberal accommodationism that we saw at the time of the fatwa and the Bradford burning of the books, as well as during the Danish cartoon affair. The closest approach to it that I know was the German judge who, in 2007, denied the divorce application of a Moroccan-born woman on the grounds that the Koran permits husbands to beat their wives.
[...]
Lees verder: Reading Nick Cohen in the light of the Jaipur affair
By Richard Dawkins
